En dan opeens is het weg ........

Mijn leven lang ben ik op zoek geweest. Zoals al eerder verteld ben ik op 27-jarige leeftijd uit een relatie gestapt die tien jaar lang geduurd heeft. We waren 17 en 18 toen we verliefd raakten, en zochten het geluk en de zekerheid bij elkaar. Maar door het besef dat het voor mij allemaal niet klopte, ben ik op zoek gegaan. Ik kon niet anders dan de relatie daarvoor verbreken. Het was de zoektocht naar binnen. De zoektocht naar wie ik werkelijk ben. Mijn lieve Oma, waar ik altijd geweldige open gesprekken mee had, vroeg me: "wat is dat dan precies, op zoek naar jezelf?" Ik denk dat mede door mijn zoektocht zij altijd een zorgelijke kijk op mijn leven heeft gehad, maar ook zag dat ik me er altijd weer uit redde. Als ik er nu op terug kijk, heb ik mijn zoektocht vaak laten bepalen door anderen. Ik bleef op zoek naar de juiste partner, die mij het geluk zou geven, die voor mij zou zorgen, die me mijn bestaansrecht zou geven. Ik zal hier niet over uitweiden, want dan volgt een hele opsomming van namen . Verschillende banen volgden, in verschillende samenstellingen. Twee keer een periode van een jaar in het buitenland gewoond. Toch voelt het alsof elke stap, elke relatie, elke baan, me steeds verder bracht in mijn ontwikkeling. Dat het bij mij past om het op deze manier gedaan te hebben. Stap voor stap en zeker niet te snel.

En dan opeens is het weg................ Drie weken geleden was daar opeens het besef. In een moment van stilte, ontpopte zich het gevoel: hé, ik ben niet meer zoekende. Het was geen slag bij heldere hemel, geen opeens ontstaand gevoel van eureka. Maar een besef van rust en zijn. Wonderlijk. Op het moment dat ik niet mijn best doe, er niet mee bezig ben, is het er. Dat waar ik jaren naar zocht, zonder echt te weten wat dat dan moest zijn. En nu voel ik het, ervaar ik het, denk ik het. Er is rust in mijn lijf en geest, een totale overgave van het is oké. Het afgelopen jaar heb ik mijn leven totaal op mezelf gericht. Geen zoektocht naar buiten, maar constant naar binnen. Me terugtrekken in mijn eigen huis, in mijn eigen behoeftes, in mijn eigen gevoelens. En nu voelt het alsof ik de ketens doorbroken heb. De afhankelijkheid naar de ander is er niet meer. Ik mag zijn in gezelschap van mezelf, en dat is goed vertoeven. Van daaruit kan ik nu ook kiezen met wie ik wel en niet wil zijn, en dat geeft vrijheid.

Zal het zo blijven? Geen idee. ik denk het wel. Zo vast als het voelt. Maar wat is zeker in het leven? En natuurlijk blijven de dagelijkse beslommeringen zich aandienen. En natuurlijk ben ik niet in één keer een heel ander mens. Maar wat fijn om een basis te voelen en te ervaren, waar ik mag zijn.