Even voostellen

In de namiddag van 2 oktober 1969 mocht ik voor het eerst het licht aanschouwen in mijn geboorteplaats Schildwolde.  Met een Opa Klaas, en een Opa Jan, was mijn naam al snel gegeven. Ik zou door het leven gaan als Klaas Jan Dijkman. Schildwolde (in het Gronings: Schewôl) is een dorp in de gemeente Midden-Groningen in de provincie Groningen. Het ligt in het verlengde van de plaats Slochteren, op dezelfde zandrug. Hier ben ik dus opgegroeid, samen met mijn ouders en mijn oudere zus.

Als ik er op terug kijk, dan begreep ik er allemaal maar niets van. Het leven, hoe om te gaan met anderen, met communicatie, ouder worden, verantwoordelijkheid nemen, zelfrespect, zelfliefde, wat te doen, hoe te doen. En in die tijd werd er ook niet veel uitgelegd.

De ouders van toen waren de kinderen van ouders die de oorlog hadden meegemaakt. Deze kinderen waren grootgebracht in een periode waarin alles draaide om opbouwen van de maatschappij. Door de schade van de oorlog moest alles weer opnieuw herstelt  worden. Over de emotionele schade werd niet gesproken. Aan emoties en gevoelens werd geen aandacht gegeven. 

 

Op mijn 18e ging ik samenwonen, en dacht dat ik alles wist en overzag. Niets bleek minder waar. Het leven ging me zwaar af. Rond mijn twintigste was ik vaak somber gestemd en wist niet hoe me aan te passen in een wereld waarin ik me ongelukkig voelde. Voor de buitenwereld was ik die aardige en sociale jongeman, maar van binnen was er weinig tot niets aan positief gevoel, trots of liefde. Ik was 27 toen ik besloot om uit mijn tienjarige relatie te stappen. Het werd me opeens duidelijk dat het niet mijn leven was, niet wie ik wilde zijn. Hoe dan wel? Daar had ik ook geen idee van. Het was wel het moment waar mijn persoonlijk pad van bewustwording is gestart. Het begon met gesprekken met een maatschappelijk werker, later met een psycholoog, boeken lezen, een jaar in het buitenland wonen en het volgen van 2 jaar lang Emotioneel Lichaamswerk. Hier kwam ik langzaam (weer) in contact met mijn lijf, en wat zich in dat lijf afspeelde. Vele malen was ik gefrustreerd omdat ik niets meer voelde. Een lange weg volgde, het pad naar binnen. In 2002 startte ik met de opleiding verpleegkundige in de psychiatrie. Tijdens de opleiding ging het niet anders dan over zelfreflectie. Ik heb vele interessante stageplaatsen mogen volgen, waar ik veel over mezelf heb geleerd. Hulpverlening kan een spiegel zijn waar je veel van kunt leren als je er voor open staat.

Wat verder volgde in mijn persoonlijke ontwikkeling was de opleiding bij ACC, Academie voor Counseling en Coaching, jaartraining Tantra, Reiki 1 en Reiki 2, Zen-meditatie en vele kleinere cursussen. In 2017 heb ik nog een loopbaantraject gevolgd, welke voornamelijk bestond uit opstellingen. Hierdoor mocht ik wederom grote stappen zetten in mijn eigen persoonlijke ontwikkeling. Wie ben ik, hoe zorg ik voor mezelf, heb ik mezelf lief, ben ik tevreden met mezelf, enz. Al deze ontwikkelingen hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben. Een volwassen man die inmiddels met tevredenheid naar zichzelf kan kijken, en trots is. Trots op wie ik nu ben. Ik wil dan ook graag delen hierin. Dat is waar de evenementen die ik organiseer over gaan. Het vergroten van bewustzijn, en oprekken van je comfortzone en daar ook nog van mogen genieten. Het contact herstellen met jezelf!

De uitdaging  voor mezelf is  om me te blijven focussen op mijn eigen reis, en me niet te veel te laten afleiden. Vervolgens om hierin te durven delen en kwetsbaar te zijn. En hoe leuk is het dan om samen op pad te gaan. Met elkaar delen, krachten bundelen, ervaringen uitdelen, elkaar scherp houden, enz. Mede door Geef Stilte Stem hoop ik een plek te creëren waar dit alles kan en mag. Waar mensen zichzelf zien, en elkaar zien. Zonder een gekleurde bril met oordelen en veroordelingen.